يختصمون ناگاه ايشان دو فرايق شدند ، بعض در تكذيب و بعض در تصديق شدند . ( 45 ) قال ياقوم لم تستعجلون بالسيئة قبل الحسنة وگفت اى قوم [ من ] چرا شتاب مى كنيت 1 به خواستن عقوبت ، پيش از خواستن عافيت ، لولا تستغفرون الله لعلكم ترحمون چرا نمى خواهيت از خداى تعالى مغفرت ، به اميد يافت مرحمت . ( 46 ) قالوا أطيرنابك وبمن معك گفتند شوم 2 مى داريم ما ترا و آنها را كه با تواند ، قال طيركم عند الله گفت جزاى شوم داشتن شماست به نزد خداوند ؛ بل انتم قوم تفتنون بلك 3 شما ابتلا راييت در دنيا ، وقيل بلك 3 شما عقوبت راييت در عقبى ز ( 47 ) وكان فى المدينة تسعة رهط يفسدون فى الأرض ولايصلحون وبودند در آن شهر نه تن كه تباهى مى كردند در آن 4 ولايت ، و نمى كوشيدند در خير و مصلحت ، ونامهاى شان اين بود : قذر بن سالف ومصدع بن ذهر وأسلم وذهمى ورهيب ورعمى ورغيم وقيال وصداف 6 به نسب از اشراف ، و به فعل با اسراف . ( 48 ) قالوا تقاسموا بالله گفتند سوگند خوريت به آفريدگار ، لنبيتنه وأهله كه هر آينه شبيخون بريم وى را 7 و اهل وى را 7 و بكشيم همه را يك بار . ثم لنقولن لوليه ما شهدنا مهلك أهله بازگوييم با اولياى 8 وى ، كه ما حاضر نبوديم به هلاك كسهاى وى إنا لصادقون وماييم راست گويان ، كه نبوديم حاضران . ( 49 )

--> 1 - ن : مى شتاب كنيت . 2 - ن : كه شوم . 3 - ن : بل كه . 4 - ن : " آن " ندارد . 5 - ن : رهمى . 6 - ن : صداق - ت : مانند متن است . 7 - ن : ورا . 8 - ن : به اوليا .